Szkła Barokowe

W pierwszej sali ekspozycyjnej zgromadzono szkła użytkowe: bezbarwne szklanice, puchary i karały, szli­fowane, bogato rzeźbione i rytowane, niekiedy malowane złotem. Najciekawsze obiekty w tej grupie to dwie szklanice na stopie z reliefem wypukłym i wklęsłym, pochodzące z warsztatów cieplickich. Datować je można na rok 1730. Są one typowe tylko dla Kotliny Jeleniogórskiej. Należy zaznaczyć, że w baroku najsłynniejsze na cały świat były cieplickie pracownie Samuela Schneidera. Z warsztatów tych wychodziły okazjonalne barokowe i rokokowe puchary i szklanice z wyszukaną dekoracją i interesującymi inskrypcjami. W tej sali nie można pominąć okazałego pucharu zdobionego przez Johanna Wolfganga Schmidta w Norymberdze, 2 pucharów z hut brandenburskich w Poczdamie oraz dwu obrazków z czarnymi, sylwetowymi portretami w technice eglomise, wykonanymi w warsztacie Siegismunda Menzla. Na jednym artysta przedstawił swój autoportret.