Biedermeier

Sala środkowa, największa, prezentuje szkła użytkowe biedermeierowskie. Jest to styl mieszczański, który wykształcił się po upadku Napoleona w roku 1815 i trwał do połowy XIX wieku, zaś na Śląsku nieco dłużej. Tu zaczyna się kolor w szkle, co znajduje swój wyraz w kolekcji, ponieważ na stałej wystawie zaprezentowano całą gamę szkieł kolorowych, barwionych w masie oraz powlekanych kolorowymi warstwami albo lazurowanych, czyli malowanych i wypalanych powtórnie. Zdobienie, na życzenie bogatego klienta było rozmaite: rzeźbione ze scenami rodzajowymi albo heraldycznymi, bądź malowane emaliami. Eksponowane są szkła różowe, barwione czystym złotem dodanym do masy szklanej, albo zdobione tlenkami: kobaltu (niebieski), miedzi (czerwony), że­laza (zieleń oliwkowa), dodatkiem uranu (złocista zieleń), chlorkiem srebra (żółte). Na tę epokę przypada największy rozwój technoloyii wytwórczych i eksperymentów. Najciekawsze przykłady w tej sali pochodzą z huty Karlstal i Huty hr. Leopolda Schaffgotscha Josephine w Szklarskiej Porębie. Ród ten położył ogromne zasługi w rozwoju szklarstwa. Budowniczy i długoletni dyrektor huty JosephineFranz Pohl był najwybitniejszym technologiem w Europie. Huta produkowała bogaty asortyment wzorów we wszystkich technikach wytwór­czych. Całą gamę szkieł filigranowych, millefiori, alabastrowych i barwnych.